Zelfreflectie

In het vierde jaar van mijn studie koos ik er bewust voor om het hele jaar in een half jaar te doen. Ik ging mijn stage combineren met de lessen op deeltijd en wilde op die manier een half jaar achterstand inhalen. Dit liep uiteindelijk echter heel wat anders dan gedacht.

Mijn stage verliep vlekkeloos, evenals de lessen op de FHJ. Totdat ik geopereerd moest worden aan mijn kruisband en twee maanden uit de running was. Op dat moment heb ik toch thuis proberen door te zetten en zowel school als stage goed af te ronden. Dat lukte en dus liep ik een halfjaar in. Toch is mijn studieachterstand op dat moment alleen maar opgelopen. Daar liggen wel een aantal redenen aan ten grondslag.

Ten eerste kreeg ik een fulltime baan aangeboden bij mijn stageplaats (Helmond Sport). Werken in de voetballerij was altijd mijn droom en ook de reden dat ik ooit ben begonnen op de FHJ. Hier zij ik dan ook volmondig ‘ja’ tegen. Wat ik me niet goed had gerealiseerd, is dat het geen job is voor veertig uur. De voetbal business draait 24 uur per dag en zeven dagen in de week. Ik heb er te licht over gedacht door te denken dat dit eenvoudig was te combineren met mijn opleiding.

Daarnaast deed ik er nog een post hbo opleiding ‘Management Betaald Voetbal’ in Zeist naast. Ook dit ging meer tijd kosten dan gedacht. Ik kwam nauwelijks meer toe aan mijn opdrachten voor de FHJ en liet deze, tot mijn eigen spijt, teveel links liggen. Ik schoof alles voor me uit en zoals altijd komt van uitstel afstel.

De opleiding stoppen heeft even door mijn hoofd geschoten. “Ik heb al de baan die ik wil en ik kom handen en voeten te kort”, was wat ik dacht. Heb regelmatig met de handen in het haar gezeten en kon door de bomen het bos niet meer zien. Om die reden besloot ik aan te kloppen bij school. Ik wil koste wat kost mijn diploma halen, maar ik kan het op dit moment niet alleen.

Helaas is er door een reeks misverstanden geen SLB-er meer voor mij, dus ik besloot Malou te contacten. Ik had gelezen over een langstudeertraject, waar ik eigenlijk nog niet voor in aanmerking kwam. Toch leek me dit de enige oplossing. Malou snapte mijn probleem en vond Jan-Hein bereidt om mij te hulp te schieten. Samen gingen we aan de slag met een plan om toch tot afstuderen te komen.

Wat ik zelf niet kon, deed Jan Hein gelukkig direct. De bomen in het bos afzagen. Waar ik alles tegelijk wilde doen, besloten we het stap voor stap aan te pakken. Nog niet aan afstuderen denken, maar de opdrachten op volgorde van jaar afronden. Direct op assessment gaan en dan pas denken aan het volgende. Die aanpak werkt voor mij. Ik ging direct aan de slag, iets wat ik veel eerder had moeten doen, maar ik was weer bezig.

Helaas kwam ik er ook achter dat de door Jan Hein en mij gestelde deadline wel heel erg ambitieus was. Maar deze kon eenvoudig worden bijgesteld. Het ging er voornamelijk om dat de weg richting het diploma weer was ingezet. Een weg waar ik voor het gesprek allang van was afgeweken.

Ondanks dat ik een hele periode heb stilgezeten, heb ik wel heel veel progressie gemaakt. Voor mijn werk heb ik meer interviews gedaan dan ik ooit dacht te doen en ben ik zelfs gaan werken met beeld en geluid. Ook schreef ik verschillende magazines. Ik heb me journalistiek dus enorm kunnen ontwikkelen.

Dat uit zich voornamelijk in het gemak waarmee ik journalistiek werk doe momenteel. Ik heb geleerd hoe ik een interview voor moet bereiden, maar ook hoe je een interview laat lopen. Soms krijg je te maken met personen die niet heel spraakzaam zijn. Hoe krijg je hier toch een leuk verhaal uit? Ik probeer interviews vaak persoonlijk te maken. Ik lees oude interviews van de persoon terug en verras ze met vragen die ze niet vaak krijgen. Ik heb ook van een aantal voetballers positieve feedback gekregen op de manier van interviewen. Zij vonden het leuker, ik vond het leuker en de verhalen waren leuker.

Daarnaast is mijn passieve houding afgenomen. Waar ik eerst nog graag een mailtje de deur uit deed en op een reactie ging wachten, bel ik nu meteen. Dat was een belangrijk ontwikkelpunt voor mezelf. Evenals het werken op camera. Ik vond het vreselijk om mijn eigen stem bijvoorbeeld te horen, en stond bij video opdrachten het liefst achteraan. Nu neem ik na iedere wedstrijd op video een interview af met een speler. En bij activiteiten interview ik spelers of andere personen op beeld. Ook die schroom heb ik volledig van me af kunnen gooien.

Daarnaast heb ik zelf een aantal video en radio interviews mogen geven vanuit mijn werk voor het EK Vrouwen in Tilburg. Onder meer met Radio 2. Dit heeft me ook geholpen in mijn ontwikkeling. Ik durf nu voor een camera te staan, iets wat ik een jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Ik ben daarom in het afgelopen jaar een stuk completer geworden en ben op meerdere fronten inzetbaar.

Maar om die ontwikkeling om te zetten in een diploma, moest er toch iets gaan veranderen. Na mijn gesprek met Jan Hein heb ik mezelf ertoe gezet om, ondanks een gebrek aan tijd, toch elke week een bepaald deel vrij te maken voor school. Dat kost soms wat moeite, maar het lukt me wel en dat geeft een goed gevoel. Steeds wanneer ik weer iets weg kan strepen, raak ik meer gemotiveerd. De hulpkreet richting Malou was dan ook de juiste beslissing.

Maar natuurlijk mag ik ook kritisch op mezelf zijn. Ik had de stap eerder moeten nemen en heb te lang afgewacht, waardoor ik het mezelf alleen maar moeilijker heb gemaakt. Ik ben tijd verloren en had voor mijn gevoel veel verder moeten zijn dan dat ik nu ben. Balen heeft echter geen zin. Ik heb in de spiegel gekeken en weet dat ik het kan, maar dat het niet vanzelf gaat.

Mijn verbeterpunten zijn nu om dit vast te houden en niet af te laten zwakken. Integendeel. Ik moet nu juist progressie maken op gebied van school. Ik moet nog meer tijd vrij gaan maken en er niet te makkelijk over denken. Ik wil zo snel mogelijk mijn diploma halen om ook vrij in mijn hoofd te kunnen zijn en me volledig te kunnen richting op de carrière die ik wil hebben.

De gesprekken met Jan Hein zijn daarbij belangrijk voor me. Af en toe weer even kort afspraken maken en weten waar ik sta. Waar het beter kan en moet en wat er wel goed gaat. En als het even niet lukt, juist doorzetten en niet opgeven. Waar ik soms nog wel eens alles te negatief wil bekijken, moet ik het positief zien en de knop omzetten. Ik wil mijn diploma en met een beetje doorzettingsvermogen en karakter kan ik die binnen afzienbare tijd halen. Maar of dat ook gaat gebeuren ligt helemaal aan mezelf.

Jan Hein de Gruijter heeft mijn zelfreflectie en de SLB gesprekken inmiddels al als voldoende afgedaan. Hieronder het bewijs daarvan:

Beoordeling Jan Hein

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *