IMG_1216 (1)

Rot-Weiss Essen: Slapende reus die maar niet wakker wil worden

Een reisje naar Essen stond al enige tijd op de agenda van Fussballbegeistert. Maar het werd toch een iets specialer reisje dan eigenlijk de bedoeling was. Op de wedstrijd die wij bezochten stond een enorme druk. Rot-Weiss Essen won in november voor het laatst en degradatie naar de amateurs is daardoor een serieus issue. Dit is het verhaal over een club die veel te groot is voor het niveau waarop het acteert, Rot-Weiss Essen is een slapende reus die maar niet wakker lijkt te willen worden.

IMG_1194Ruim anderhalf uur voor de wedstrijd arriveren we in Essen. Aan onze linkerzijde zien we een prachtig nieuw en groot stadion. Gaan we nu echt een wedstrijd bekijken in de vierde klasse van het Duitse voetbal? Of zijn we per ongeluk naar de verkeerde club gereden. Dat is iets om later uit te zoeken, eerst moeten we een aantal straten verderop onze kaarten gaan afhalen. Daar begint de eerste charme van de Regionalliga al. Ergens achterin een verlaten straat ligt een net zo verlaten fabriek. “Zitten we hier wel goed? Dat kan haast niet”, is het eerste wat wij ons afvragen. We besluiten er toch maar heen te rijden en zien vervolgens twee mannen in gele jassen staan. We blijken toch goed te zitten. Na ons aangemeld te hebben als Fussballbegeistert krijgen we een envelop maar daarin alle benodigdheden voor de wedstrijd. Een enorme perskaart, met een prachtig keycord van de club, een routebeschrijving naar het stadion en natuurlijk een parkeerkaart zodat we netjes voor de deur onze auto kunnen stallen. Na netjes ‘Danke!’ te hebben gezegd tegen de mannen vervolgen wij onze tocht naar het stadion.

Een prachtig stadion, goede donuts, iets minder voetbal

Het enorme stadion waar we net langs zijn gereden blijkt toch echt het stadion van Rot-Weiss Essen te zijn. Over ruim een uur wordt er afgetrapt in dat stadion voor de wedstrijd Rot-Weiss Essen tegen de SC Verl, maar daar is nog weinig van te merken. Rondom het stadion is het erg rustig, en ook in het stadion wijst niets erop dat hier een wedstrijd op het programma staat van de plaatselijke trots. Na een kijkje te hebben genomen in het prachtige stadion besluiten we ons even af te zonderen in de persruimte. Naast een enorme schaal met donuts ligt ook een stapel programmaboekjes voor de wedstrijd, al is het eigenlijk meer een programmakrant. We grijpen zowel naar de stapel kranten als naar de stapel donuts en gaan er eens goed voor zitten. Wanneer we het krantje doorbladeren is het al snel geen geheim meer wat een enorme club Rot-Weiss Essen eigenlijk is. Een club met een geweldige historie. ‘Landskampioen van Duitsland in 1955, bekerwinnaar in 1953 en bekerfinalist in 1994’ staat er. Daar lijkt weinig meer van over, maar het geeft nog maar eens aan dat dit niet zomaar een club is op het vierde niveau.

Prachtige historie, veel bekende namen, maar Willi is de grootsteIMG_1150

In de rijke historie die Rot-Weiss Essen kent zijn er ook veel helden geweest. Zo brak Mario Basler door in Essen voordat hij de stap naar de grote Bundesliga zou maken en uiteindelijk jarenlang een vaste waarde was bij onder meer Werder Bremen en FC Bayern München. Ook Mesut Özil heeft een verleden in Essen. Dat is nu bijna niet voor te stellen, maar de wereldster van Arsenal en eerder Real Madrid droeg tussen 2000 en 2005 wel degelijk het rood-witte shirt van Essen om zijn schouders. Maar een club kan nog zoveel mooie namen hebben gekend in het verleden, er is altijd maar plaats voor één echte legende. In Essen hoef je daar niet lang naar te zoeken. We bladeren iets verder in de programmakrant en komen uit bij de huidige selectie. Naast 26 voor ons onbekende namen komen we ook een bekende tegen. Met nummer 70. Willi Lippens. Dat Nederlander Lippens met zijn 70 jaar nog altijd tussen de huidige selectie staat geeft nog maar eens aan hoeveel gevoel Duitsers hebben voor helden en legende. In Essen zal nooit iemand groter worden dan Willi en in Essen wil ook niemand groter worden dan Willi.

Boze fans en blonde dames met vlaggen

Na een kort geschiedenislesje is het tijd om onze plaats in het stadion op te zoeken. We gaan zitten op de perstribune waar een prachtig lederen fauteuil op ons wacht. Nog altijd kunnen we nauwelijks geloven dat we echt naar de vierde klasse van Duitsland gaan kijken. Totdat de Essense cheerleaders het veld op komen. Met een ingestuurde vlaggendans proberen zij het publiek op te warmen voor de wedstrijd. Dat er niet al te veel tijd is besteed aan de choreografie merken we snel, de vlaggen vliegen niet geheel synchroon alle kanten op. Toch zijn wij erdoor vermaakt en met ons ook de andere toeschouwers, missie geslaagd dus.

Tijdens de warming-up valt ons een lege tribune op met een aantal spandoeken. De harde kern van Rot-Weiss Essen weigert vandaag het team te ondersteunen. De ingang van hun vak werd dan ook geblokkeerd en zou vandaag geheel leeg blijven, op de spandoeken na. De teksten die op de doeken stonden logen er niet om. De spelers waren een stel verzakers en deden aan werkweigering. Ook hoofdtrainer Jan Siewert zag zijn naam op een spandoek, maar dat zal hij niet als positief hebben ervaren: ‘SIEWERT RAUS’, was de duidelijk boodschap. Daar hoef je geen Duits voor te spreken om dat te kunnen begrijpen.

Niet lullen, maar poetsenIMG_1249

Ondanks de zestiende klassering in de vierde klasse en het gedeeltelijk leeg laten van de tribune kwamen er toch ruim 6400 toeschouwers af op het duel tussen Rot-Weiss en SC Verl. Aan de sfeer op de tribunes was voor de wedstrijd wel te merken dat er ook vandaag niet al te veel hoop was op een driepunter voor de thuisploeg. Al dachten de spelers daar anders over. Met aanstekelijk enthousiasme begonnen ze aan de wedstrijd en leek het direct een alles of niets wedstrijd te worden. Ballen werden in de zestien meter gepompt alsof iedere minuut de laatste minuut van de wedstrijd was. Goed was het zeker niet te noemen, maar de fans gingen langzaam maar zeker mee in het enthousiasme van de spelers. Er kwamen ook kansjes, maar bij iedere kans werden de spelers opgeschrikt door een toeter die knalhard het la cucaracha ten gehore bracht.

Wat ons daarnaast vooral opviel was het enorme aantal overtredingen, waar in Nederland zeker rood voor zou zijn getrokken, en het ontbreken van een middenveld. Het deed ons denken aan de titelsong van All Stars, waarin gezongen wordt ‘het systeem was simpel, dat was er niet.’ Na een ruststand van 0-0 besloten we om met een andere blik de tweede helft te gaan bekijken. Minder kritisch en vooral meegaand in het enthousiasme van de spelers. En dat maakte de wedstrijd direct een stuk leuker. Met een beetje fantasie begonnen we zelfs te genieten van Kevin Grund, die een heel klein beetje te vergelijken is met Dries Mertens. Hij was ook de enige speler die de gemiddelde lengte van 1 meter 95 net niet haalde. Naast Grund viel ons ook de spits op, Marcel Platzek. De in Moers geboren Duitser heeft iets weg van topspits Robert Lewandowski. Maar nogmaals, dat was met de nodige fantasie.

IMG_1211Ondertussen leek trainer Jan Siewert het niet meer te hebben aan de zijlijn. De trainer staat onder enorme druk en dat was aam zijn gedrag goed te merken. Bij iedere beslissing van de scheidsrechter loopt Siewert rood aan en schreeuwt hij de longen uit zijn lijf. De ontlading was dan ook enorm toen de Lewandowski van de vierde liga, Platzek, het net wist te vinden. De overwinning kwam na die treffer nauwelijks meer in gevaar en na het laatste fluitsignaal was de opluchting dan ook enorm. Zelfs wij als neutrale toeschouwers waren blij met de driepunter van Essen. De werklust en de wil van de spelers werkten aanstekelijk en de grote club die Essen eigenlijk is zo zien spartelen op dit niveau deed al meer dan genoeg pijn.

Alles wat hij zegt is waar, dankjewel!

Na afloop van de wedstrijd doken we nog even de catacomben in, ook daar was de opluchting bij de spelers te merken. De sfeer was vrolijk en ontspannen. We konden ons met een gerust hart gaan opmaken voor de persconferentie. Dat werd echter een hele korte. Trainer Andreas Golombek van SC Verl deed netjes zijn verhaal over de wedstrijd. “Ik weet niet wat het was vandaag. Wij hadden teveel respect voor Rot-Weiss Essen. Misschien waren het de fans of het stadion, ik weet het niet. We wisten dat het moeilijk zou worden. Of Essen nu eerste of laatste staat, ze zijn altijd de favoriet. We mogen blij zijn dat het bij 1-0 is gebleven.” Toen ging het woord naar de geplaagde trainer Jan Siewert. Wij gingen er maar eens goed voor zitten, maar dat was achteraf niet nodig. De microfoon ging naar de mond van Siewert en hij sprak: “Alles wat mijn collega zegt is waar, bedankt voor jullie komst”, was de korte boodschap. Één dappere journalist probeerde toch nog wat meer uit de trainer te krijgen. “Heeft het wegblijveIMG_1277n van de harde kern fans jullie extra gemotiveerd?”, was zijn vraag. Het antwoord van Siewert was dit keer nog korter. “Ik bedankt de fans die er wel waren. Fijne avond nog”, en weg was de trainer.

De persconferentie zei veel over de situatie waarin Rot-Weiss Essen momenteel zit. De club is gefrustreerd. Rot-Weiss Essen is te groot voor de Regionalliga, de verwachtingen van de fans zijn zelfs hoger dan bij de gemiddelde club in de Bundesliga, maar momenteel is degradatievoetbal op het vierde niveau de realiteit. Wij hebben in Essen een club gezien met enorm veel potentie, met een prachtig stadion, een grote achterban en prachtige shirts. Wij hebben in Essen vooral een reus gezien die al jaren in een diepe slaap is en maar niet wakker lijkt te willen worden. Maar laat die reus alsjeblieft zijn ogen eens openen, zodat iedereen kan zien hoe mooi de club Rot-Weiss Essen is. Veel te mooi om te acteren op dit niveau.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *