IMG_0201

Erwin Koen: ‘’Ik gaf altijd alles, dat vonden ze prachtig

In Nederland kan hij nog redelijk anoniem over straat, maar in Essen is dat wel anders. Daar is Erwin Koen nog altijd een grootheid. Al op vroege leeftijd stak Koen vanuit Groningen de grens over naar Duitsland. Daar zou hij uiteindelijk in tien jaar tijd bij zes clubs spelen. Bij al die clubs groeide Koen uit tot publiekslieveling, maar vooral Rot-Weiss Essen heeft een bijzonder plekje in het hart van de voormalige aanvaller. “Ik gaf altijd alles, dat vonden ze prachtig in Duitsland”, zegt Koen in gesprek met Fussballbegeistert.

 We zoeken Erwin Koen op in Arnhem. Bij v.v. Eldenia om precies te zijn. Daar heeft hij tegenwoordig het eerste elftal onder zijn hoede. In Arnhem werkt Koen momenteel in alle rust aan zijn trainerscarrière. Maar die rust is er niet altijd geweest in zijn leven. Als jong talent stond hij op het punt om door te breken in de Eredivisie bij FC Groningen. Een vijfjarig contract lag al voor hem klaar, slechts de laatste handtekening ontbrak nog. Totdat de jonge aanvaller iets deed wat hem duur kwam te staan. “Dat was gewoon heel erg dom”, zegt hij daar nu over.

“Ik kreeg een totale black-out en toen heb ik iemand een schop gegeven”

IMG_0189Je kreeg een waas voor de ogen zeg je, maar wat gebeurde er precies?

“Ik kreeg een totale black-out en toen heb ik iemand een schop gegeven. Heel stom, zeker op dat moment. FC Groningen stond op degraderen en ik stond net op het punt om mijn contract met vijf jaar te verlengen. Maar na die rode kaart vond de club het niet verstandig om naar buiten te brengen dat ik een nieuw contract kreeg. We zouden het een paar weken uitstellen en dan alsnog doen, totdat de club in de financiële problemen kwam. En toen kwam er ook nog eens een trainer die het niet in mij zag zitten Toen besloot ik dat het beter was om te vertrekken.”

Je had al redelijk wat wedstrijden in de Eredivisie gespeeld, en dan vertrek je naar FC Gütersloh op het derde niveau in Duitsland?

 “We hebben eerst in Nederland rondgekeken. Maar door die rode kaart stonden de clubs nou niet bepaald in de rij voor mij. Toen werd me geadviseerd om eens over de grens te gaan kijken, en dat heb ik toen ook gedaan. Ik heb toen een testwedstrijd gespeeld bij FC Gütersloh en die wilden me meteen hebben. Ik had toen de keuze. Of blijven aanrommelen in Nederland, of kiezen voor een nieuwe kans in een ander land. Ik heb voor het laatste gekozen en dat beviel me hartstikke goed.”

Je bleef maar een halfjaar in Gütersloh, was het dan wel de goede keuze?

 “Haha, nu komt dus het volgende verhaal. Gütersloh ging na een halfjaar failliet. Ze waren net gedegradeerd vanuit de tweede Bundesliga, maar de salarissen waren niet mee gedegradeerd. Ze bleven maar die salarissen betalen uit de tweede Bundesliga. Dat ging op een gegeven moment niet meer. Ik heb de laatste drie maanden daar ook geen salaris meer ontvangen. Uiteindelijk hebben ze toen in de winterstop de stekker eruit getrokken.”

“Ik kwam in Duitsland en na een half jaar bleek de club ineens failliet te zijn. Daar sta je dan op straat”

IMG_0190

Daar sta je dan met je twintig jaar op straat. 

“Precies. Ik had net geïnvesteerd in een huisje en een auto. Ik had het geld toen ook gewoon nodig, ik was geen gearriveerde prof met een dikke bankrekening. Toen kwam er een belletje vanuit Göttingen 05 of ik daar wilde gaan voetballen. Zij wilden het achterstallige salaris van Gütersloh betalen en ze zouden een huisje voor me regelen. Toen heb ik besloten om het seizoen daar af te maken.”

Na dat half jaar in Göttingen kwam Rot-Weiss Essen, dat was een schot in de roos?

 “Essen is geweldig. Het is ook echt een grote club, een slapende reus zeg ik altijd. Toen ik daar kwam ging het niet goed met de club. In mijn eerste jaar waren we bijna gedegradeerd uit de Regionalliga. In de laatste wedstrijd scoorden we in de 93e minuut waardoor we erin bleven. Je had die fans moeten zien toen. Toen we naar het publiek toe liepen werden we zelfs bespuugd, dat was niet normaal. Voor hun was het hele jaar verpest. Er was zoveel gebeurd binnen de club.”

Uiteindelijk ben je vijf jaar gebleven en ben je toch maar mooi kampioen geworden met Essen.

“Dat was in mijn vierde jaar. Ik had toen echt een topjaar, alles lukte. We werden met ruime voorsprong kampioen en ik was met achttien doelpunten topscorer. Rot-Weiss Essen was al 40 jaar niet meer actief geweest in de tweede Bundesliga, dus die promotie was extra bijzonder. Ik werd echt op handen gedragen, heel mooi was dat. En nog steeds trouwens. Duitsers vergeten zulke dingen niet. Je blijft daar voor altijd een held als je iets hebt neergezet. Zelfs nu nog gaan de mensen op de banken als ik in Essen kom. Daar ben ik toch wel trots op.”

“Ik kon vooral rennen en schieten. In Duitsland vinden ze dat prachtig”

In Essen was je een grootheid, toch ging je daar weg?

“Ik was toe aan een stap hogerop. Met Essen degradeerden we direct in het eerste jaar uit de tweede Bundesliga en toen kwam Alemannia Aachen. Die club speelde op dat moment bovenin mee in de tweede Bundesliga. Dat was een kans die ik wilde grijpen.

IMG_0195Ook daar dwong je meteen een basisplaats af.

“Ik kende echt een geweldige voorbereiding. In Aachen dachten ze echt: “Wauw, wat een geweldenaar hebben we nu weer binnengehaald?” Maar bij Essen heb ik vijf jaar niet op de volle 100 procent hoeven trainen. In Aachen moest ik dat wel om mee te komen. Ik begon dan ook in de basis, maar kwam uiteindelijk in een dipje terecht. Ik was gewoon kapot. Ik merkte toen ook wel dat ik mijn plafond een beetje had bereikt. En daar schaam ik me ook totaal niet voor. Niet iedereen heeft de kwaliteiten van Messi of Ronaldo. Het is belangrijk om te weten wat je wel en wat je niet kunt.”

Wat kon jij wel en wat vooral niet?

“Ik kon vooral rennen en schieten. Ik moest geen driedubbele schaar gaan proberen, want dan lag ik in de knoop. Ik moest het echt hebben van mijn mentaliteit. Daarom kwam ik ook goed tot mijn recht in het Duitse voetbal. De fans daar verlangen niet van je dat je prachtig voetbal speelt. Als je altijd maar alles geeft en alles ervoor over hebt. En dat had ik zeker”

Hoe belangrijk was voor jou de band met het publiek?

“Heel belangrijk. Het publiek was voor mij toch wel een beetje de drijfveer. Bij Essen had je zo’n lange staantribune en als ik daar dan langs kwam riep het hele publiek “Erwiiiiiiiiiiiin”, nou en dan ging ik rennen hoor. Dan gaf ik geen 100 procent, maar wel 140 procent. Maar ook als ik werd neergehaald, ik stond op en ging er meteen weer achteraan. Dat is wat de fans daar wilde zien. Ik was ook eigenlijk bij al mijn clubs publiekslieveling. De fans zagen dat ik er altijd vol voor ging en die vonden dat prachtig. Zoals ik al zei: ik moest het niet hebben van mijn geweldige techniek, maar van mijn mentaliteit.”

“Ik was topscorer bij Essen. Duitsers vergeten dat niet, als je presteert, blijf je voor altijd een held”

Heb je alles uit je carrière gehaald?

“Ja daar ben ik heilig van overtuigd. Toen ik naar Duitsland ging heb ik mezelf een doel gesteld en dat was de Bundesliga halen. Dat heb ik gehaald. Maar dat was niet makkelijk. Het ging met horten en stoten. Als je ziet hoe ik er ben gekomen. Ik kwam als jonge jongen terecht bij een club die failliet was, daarna heb ik mezelf via Göttingen weer op moeten werken. Het is zeker iIMG_0193n het begin van mijn carrière niet heel soepel gelopen. Maar dat heeft me ook gevormd.”

Nu ben je begonnen als trainer, waar gaat dat eindigen? 

“Ik hoop ook in Duitsland. De Duitse mentaliteit pas bij mij. Het verschil tussen Nederland en Duitsland is daarin zo groot. In Duitsland gaat iedereen dezelfde kant op, wil je daar niet in mee dan heb je pech en blijf je achter. Niemand zeurt daar. Je doet wat de trainer zegt. Dat is ook het verschil in succes tussen Duitse teams en Nederlandse teams. In Nederland is het normaal om in discussie te gaan met de trainer. In Duitsland staat de trainer toch wel echt boven de spelers. Daar ga je niet klagen als je het ergens niet mee eens bent. Doe je dat wel, dan kun je het wel vergeten. Ik kan soms maar moeilijk omgaan met de mentaliteit bij Nederlandse voetballers, mede daarom zou ik graag in Duitsland willen trainen. Bij Rot-Weiss Essen zou misschien nog wel het mooiste zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *